Vandaag is voor mij de dag van het afscheid.

Afscheid als voorzitter, afscheid als actief predikant.

In zo’n 25 jaar als gemeentepredikant en daarna 13 jaar als synodevoorzitter, werd mij zoveel gegeven. Zoveel vertrouwen. De ontmoetingen zijn ontelbaar, de ervaren vriendschap onschatbaar, de ontvangen liefde onvervangbaar.

Een voorrecht.

Ik heb zoveel gekregen. Een groot voorrecht. Zelfs in de moeilijke aspecten van dit gevarieerde werk, zoals bij interne conflicten binnen de kerk, het proberen mensen op weg te helpen naar verzoening, hun angsten over de toekomst van hun gemeenschap begrijpen, mensen begeleiden bij moeilijke beslissingen, belangen behartigen bij verschillende overheidsinstanties…

En nu, na al dat, en na al die vergaderingen te hebben geleid, de pannen van het dak te hebben gepreekt, talloze lezingen te hebben gehouden, redevoeringen, toespraken, val ik vandaag stil… in woorden van dankzegging. Ik ben een bevoorrecht mens. En ik besef dat. Een gezegend mens, op zovele vlakken.

 

In de voorbije maanden werd er vier keer afscheid van mij genomen: eerst door de Synodevergadering in de voor mij laatste plenaire zitting; daarna in de intieme kring door de heerlijke gedreven VPKB-équipe van het Huis van het Protestantisme; vervolgens door de Synodale Raad (heel warm) en tenslotte (ook heel hartelijk) door de Centrale Raad van de Administratieve Raad van de Protestants-Evangelische Eredienst. Al die welgemeende samengebalde erkenning en vooral te mogen merken dat je zo geliefd wordt, die diepe warmte, dat doet veel met een mens. En nu sta ik hier, opnieuw aangedaan.

De afgelopen maanden hebben vier kringen op een zeer hartelijke manier afscheid van mij genomen. Ik weet dat ik een andere reputatie heb, maar elke keer was ik sprakeloos. Al die oprechte erkenning en vooral het feit dat ik me zo geliefd voelde, die intense warmte, dat raakt me diep.

En nu ben ik hier weer, opnieuw ontroerd.

Wie je bent, ben je door anderen. Dat geldt zeker voor mij.

Ik wilde altijd al dominee worden, als klein jochie al, hartstochtelijk zelfs. Vaak slepen mensen met passie anderen daarin mee. Lieve Ingrid, we waren nog maar 17 jaar toen we elkaar ontmoetten op het grasveldje van het protestantse kerkje van Ronse. Om jou kwam ik naar België… en door mij zou de kerk voor jou op een wel heel intense wijze dagelijkse realiteit worden.

Er is veel te zeggen, dat hoeft niet hier. Dankjewel voor alles.

Afrondend wil ik u allen een grote wens kenbaar maken.

Nous sommes une Église unie.

Wij zijn een verenigde kerk. Ik hoop dat alle leden van de VPKB deze waarde zullen blijven koesteren in deze turbulente tijden die gekenmerkt worden door grenzeloos geweld, schaamteloze veralgemeningen, het denken in hokjes, sluipende en zelfs openlijke discriminatie, meedogenloze manipulatie en andere dwaasheden.

Onze kerk ontstond uit een samengaan van diverse confessionele stromingen. Zo’n verenigde kerk is bijzonder. Ook mondiaal. Slechts 7 procent van de Wereldraad van Kerken. En onder die verenigde kerken behoort de VPKB dan ook nog eens tot de koplopers, qua interne diversiteit. En dat is zo heilzaam. Anders dan bij confessionele kerkgenootschappen ligt de nadruk niet op het ons aflijnen van ‘de anderen’ of op het verfijnen van wat we allemaal wel en niet geloven, maar op het altijd blijven praten met elkaar. Klinkt simpel, maar is het niet.

Een verenigde kerk heeft als credo: altijd met elkaar in dialoog blijven. Dit heeft enorme gevolgen voor de manier waarop we kerk zijn: voor de ruimte die wordt ingeruimd voor verschillende beelden van God, voor de openheid naar de samenleving en voor zeer uiteenlopende keuzes op het gebied van (persoonlijke) ethiek.

Het leven van een ander is voor mij heilige grond. Daar blijf ik vanaf. Kerkzijn betekent voor ons: elkaar omgeven, materiaal aanrijken, bevragen, luisteren, troosten, uitdagen, debatteren, opdat – gevoed en verrijkt door de discussie, de argumenten, de verwoordde gevoelens – ieder welbewust, in haar/zijn unieke leven haar/zijn eigen unieke keuze kan maken.

Dialogeren als de grondvorm van geloven.

Geloven is een werkwoord.

Dat is onze kernidentiteit.

 

En we vertalen deze fundamentele identiteit naar de samenleving.

Het is geen toeval dat de VPKB een van de weinige ongecommunautariseerde organisaties in ons land is.

Wij zijn een nationale kerk. En dat is geen toeval. In een land vol breuklijnen houden wij elkaar vast. Een heel sterk getuigenis en een samenlevingsmodel, dat naar mijn mening het enige is dat toekomst in zich draagt.

Klinkt simpel, maar hoezeer hoop ik dat we dit samen actief zullen blijven koesteren.

Want het gaat niet vanzelf.

Vandaar ook mijn wens.

 

Hartelijk dank aan Geert Lorein en David Vandeput voor onze broederlijke relatie en de goede samenwerking binnen de Administratieve Raad van de Protestantse en Evangelische Eredienst. Het was een genoegen om als covoorzitters samen te werken.

Hartelijk dank aan alle verantwoordelijken van de erkende erediensten en het georganiseerde vrijzinnigheid.

Bedankt voor alle gesprekken, voorbereidende vergaderingen, e-mailwisselingen en gezamenlijke bezoeken aan talrijke ministeriële kabinetten… Het was een eer en een bijzonder verrijkende ervaring om deel uit te maken van uw kring. Bedankt aan jullie allemaal voor al deze mooie herinneringen.

 

Tenslotte. Velen vragen mij wat ik nu ga doen. Ik ga niet aan mijn memoires beginnen. Voorlopig in elk geval niet. Er wachten mij veel ongelezen boeken, heb meerdere dingen waar ik al jaren niet aan toe kwam. En vooral, Ingrid en ik, wij hebben vier kleinkinderen.

Het gemeente-predikantschap was veeleisend, het voorzitterschap niet minder.

Daarom wil ik tenslotte zeggen: “Mias, Pauline, Tillé en Cécile, opa komt eraan!”

 

Dank u wel, dank aan de Synodale Raad, de voormalige leden, de huidige leden.

Dank aan alle kerkgemeenten.

Dank aan iedereen.

Bedankt aan de hele VPKB, heel erg bedankt, bedankt allemaal.

 

Dank u, dank u allemaal.

 

Soli Deo Gloria.

 

Ds Steven H. Fuite

 

Beeld: Laurence Druez